Open City

View from the Barber’s Chair: Ivan Winter

WORM friends and partners-in-cultural-crime Ivan and Don recently set up a community barber’s shop in WORM’s old smoking room. You know it, the one at the top of the stairs. This was the place where we used to show Stonerama films, or where people generally just sparked up and chewed the fat. They’ve just moved to Slash Gallery and hope to repoen once the virus has abated. WORM asked Ivan to talk about barbering, his artistic practice and Rotterdam’s cultural life in general. Ivan’s answer in Dutch is, as you can see, directly below its English counterpart.

Photo courtesy of RosaQuist.

Ivan, tell us about why you set up the shop. What was the inspiration to do this?

Don and me set up the shop because we kind of grew out of the old model of a barbershop. For me personally it was time to move to a spot where I can combine my way of working with the projects I’ve been making this last year. Things like theatre and writing screenplays. Don is a dj next to his being a barber.

Don en ik hebben de winkel opgezet omdat we een beetje uit het oude model van een kapperszaak zijn gegroeid. Voor mij persoonlijk was het tijd om te verhuizen naar een plek waar ik mijn manier van werken kan combineren met de projecten die ik vorig jaar heb gemaakt. Dingen als theater en scenario’s schrijven. Don is een dj naast zijn kapper.

You were originally based just off the Witte de Withstraat, why there?

I guess that was the baseline to start. It wasn’t my shop, so I had to start just by doing my work next to cutting; you know, doing things within the limitations of working in a barbershop! I loved it there, and I spent years learning my craft as a barber, but when I became open to this world of makers and cultural projects, I felt it was time for me to make a transition of combining those two worlds. Still; I had to find a spot where I can put my chair… not actually making a barbershop, but finding a spot where people feel like they can be creative, and also come for their haircut.

Ik denk dat dat de basis was om te beginnen. Het was niet mijn winkel, dus ik moest beginnen met mijn werk naast het knippen; je weet wel, dingen doen binnen de beperkingen van werken in een kapperszaak! Ik vond het daar geweldig, en ik heb jarenlang mijn vak als kapper geleerd, maar toen ik me openstelde voor deze wereld van makers en culturele projecten, voelde ik dat het tijd werd voor een overgang om die twee werelden te combineren. Nog steeds; Ik moest een plek vinden waar ik mijn stoel kon neerzetten … niet echt een kapperszaak maken, maar een plek vinden waar mensen het gevoel hebben creatief te kunnen zijn en ook komen voor hun knipbeurt.

The area in general has changed a lot the last few years, what trends have you noticed from behind the chair? (And I’m not talking about hairstyles).

I have noticed that people who work for themselves often take advantage of combining two worlds, within a [business] model that is already set up. Let’s take Melly’s for example. It’s a place that grew out of TENT [[sic] Ed: see below for correction]* and we made a project with the people from Melly, called “Kunst & Koti”. Cutting hair while artists showed their artwork: a commercial space that was also an exhibition room. The people who I cut during this show weren’t the people who normally go to Melly’s, and Melly’s got to know a whole new audience that they normally don’t target.

The same goes for other spots who like combining food with poetry and people who visit a hostel. They can experience a cultural night with people who present their work to tourists, and get new exposure to an audience both “king kong and the artist” would never know.

Ik heb gemerkt dat mensen die voor zichzelf werken vaak profiteren van het combineren van twee werelden, binnen een reeds opgezet [business] model. Laten we bijvoorbeeld Melly’s nemen. Het is een plek die is voortgekomen uit het oude model “Tent” en we hebben een project gemaakt met de mensen uit Melly [Red: nu de Witte de With Centrum voor Hedendaagse Kunst en mensen van Witte de With], genaamd “Kunst & Koti”. Haar knippen terwijl kunstenaars hun kunstwerken toonden: in een commerciële ruimte die kan worden gebruikt als tentoonstellingsruimte. De mensen die ik tijdens deze show heb geknipt, waren niet de mensen die normaal naar Melly’s gaan, en Melly heeft een heel nieuw publiek leren kennen dat ze normaal niet targeten.

Hetzelfde geldt voor andere plekken die graag eten combineren met poëzie en mensen die een hostel bezoeken. Ze kunnen een culturele avond meemaken met mensen die hun werk aan toeristen presenteren, en nieuwe blootstelling krijgen aan een publiek dat zowel ‘king kong als de artiest’ nooit zouden kennen.

*[Ed: Correction, with thanks to Witte de With Center for Contemporary Art:] “It’s a place that grew out of Witte de With Center for Contemporary Art and we made a project with the people from MELLY, called “Kunst & Koti”.”

You took up the space in the old smoking room in WORM, what did you notice about WORM as an organisation during this time, the way people worked, the rhythm and feel of the place?

People from WORM adapted pretty quick to the idea, as same as we as barbers adapted quickly to the idea of cutting people in the old smoking space. At first the WORM people experienced the change in smell, and after that, the way the customers came out of that old smoking space. I thing that the people at WORM never saw the use of a dirty old space in the same way that we look at situations as barbers. We make people feel the transition of coming in “feeling messy and leave fresh and new”. And slowly people from WORM came during their break asking if we had time to freshen them up! [Ed: Blast I should have done that too, it was on my mind.]

And just like the “Open City” of WORM, you can sometimes move from hood to hood. We had our share of moving within WORM! The funny part is, the people in WORM don’t mind the change, they also adapt quickly, just like us.

Mensen van WORM hebben zich vrij snel aangepast aan het idee, net zoals wij als kappers zich snel hebben aangepast aan het idee om mensen in de oude rookruimte te snijden. Eerst ervoeren de WORM-mensen de verandering in geur, en daarna de manier waarop de klanten uit die oude rookruimte kwamen. Ik denk dat de mensen bij WORM het gebruik van een vieze oude ruimte nooit hebben gezien op dezelfde manier als we naar situaties als kappers kijken. We laten mensen de overgang voelen van binnenkomen “rommelig voelen en fris en nieuw vertrekken”. En langzaam kwamen mensen van WORM tijdens hun pauze vragen of we tijd hadden om ze op te frissen! [Ed: Blast, ik had dat ook moeten doen, het was in mijn gedachten.]

En net als de “Open City” van WORM kun je soms van afzuigkap naar afzuigkap gaan. We hadden ons aandeel in de verhuizing binnen WORM! Het grappige is dat de mensen in WORM de verandering niet erg vinden, ze passen zich ook snel aan, net als wij.

And now your shop’s nomadic course through WORM continues, you go to Slash Gallery I hear?

Yeahh haahah that’s a great way of saying it! “Nomadic Course”! [Laughs]. But we like it. Going into the Slash Gallery is a trip. For me personally I love it. People set up their exhibition, and we have witnessed people doing try-outs for their performances. But sadly enough in the midst of this process WORM had to close their doors because of the Corona virus, so we now just cut hair in a place where its empty. It’s crazy to think, but the way WORM is built, it does really function as a city. I use to call it a factory, where every person is a link in the chain, keeping the way WORM functions going. And I don’t just mean the people who work there, but also the people who stop by.

Ja haahah dat is een geweldige manier om het te zeggen! “Nomadische cursus”! [Lacht]. Maar we vinden het leuk. Naar de Slash Gallery gaan is een reis. Voor mij persoonlijk vind ik het geweldig. Mensen hebben hun tentoonstelling opgezet en we hebben gezien dat mensen try-outs deden voor hun uitvoeringen. Maar helaas moest WORM te midden van dit proces hun deuren sluiten vanwege het Corona-virus, dus we knippen nu gewoon haar op een plek waar het leeg is. Het is gek om te denken, maar de manier waarop WORM is gebouwd, functioneert echt als een stad. Ik noem het een fabriek, waar elke persoon een schakel in de keten is en de manier waarop WORM functioneert op gang houdt. En ik bedoel niet alleen de mensen die daar werken, maar ook de mensen die langskomen.

You’re very involved with culture in downtown Rotterdam; you’re a writer, a playwright, deejay, the lot. What do you think of Rotterdam’s current cultural scene?

That’s a good question now because the current cultural scene in Rotterdam took a blow to the head. I had this conversation yesterday, and you can see that the way the Rotterdam cultural scene died in one week flat, and it has to stay dead till mid April [Ed: at time of writing]. The new Rotterdam cultural scene will chance drastically, especially if you look at the places like theatres, clubs restaurants. Look at the way some people function in a cultural scene, someone works in let’s say a restaurant, and for some extra money they deejay by night. But the restaurants and clubs are cancelled now. They also have a dream of making it as a writer or a playwright. And because theatres are shut down, they can’t also do that. So that one person is totally crippled in these times. That doesn’t mean they won’t survive, but the chance for one person to life and pursue their place in the “Rotterdam cultural scene” will disappear.

Because the price to reclaim that spot will be too big. In the meantime, the clubs or theatre may not open, and that restaurant will not have the money to hire people for the old price. And then there’s the rent to pay. Yes I know that the government will try to help, but it won’t help the spirit that got crushed with this virus. Because people that will not get over the fear of losing everything again.

Speaking personally, my cultural life in the city got crushed. I can cut hair, but people are afraid to come out, so I also see a decrease in my financial situation. In the end the “Rotterdam Cultural Scene” will make it, but I know that the current model is dead. And we will learn that people make art for people who want to escape something, or seek a new experience. But nobody will come out and play, so we are left with just that: “A Rotterdam Cultural Scene”.

Dat is nu een goede vraag, want de huidige culturele scene in Rotterdam kreeg een klap. Ik had gisteren dit gesprek, en je kunt zien dat de manier waarop de Rotterdamse culturele scene stierf in een week plat, en het moet blijven tot half april [Ed: op het moment van schrijven]. De nieuwe Rotterdamse culturele scene maakt een drastische kans, zeker als je kijkt naar plaatsen als theaters, clubs, restaurants. Kijk naar de manier waarop sommige mensen functioneren in een culturele scène, iemand werkt in, laten we zeggen een restaurant, en voor wat extra geld deejay ‘s nachts. Maar de restaurants en clubs zijn nu afgelast. Ze hebben ook een droom om het te maken als schrijver of toneelschrijver. En omdat theaters gesloten zijn, kunnen ze dat ook niet. Zodat één persoon in deze tijden totaal kreupel is. Dat betekent niet dat ze het niet zullen overleven, maar de kans voor één persoon om te leven en zijn plaats in de ‘Rotterdamse culturele scene’ te behouden, zal verdwijnen.

Omdat de prijs om die plek terug te vorderen te hoog zal zijn. Ondertussen gaat het ertstheater van de clubs mogelijk niet open en heeft dat restaurant niet het geld om mensen aan te nemen voor de oude prijs. En dan is er nog de huur. Ja, ik weet dat de regering zal proberen te helpen, maar het zal de geest niet helpen die verpletterd is door dit virus. Omdat mensen die de angst om alles weer te verliezen niet zullen overwinnen.

Persoonlijk gesproken werd mijn culturele leven in de stad verpletterd. Ik kan haar knippen, maar mensen zijn bang om eruit te komen, dus ik zie ook een afname van mijn financiële situatie. Uiteindelijk zal de “Rotterdam Cultural Scene” het halen, maar ik weet dat het huidige model dood is. En we zullen leren dat mensen kunst maken voor mensen die ergens aan willen ontsnappen of een nieuwe ervaring zoeken. Maar niemand komt naar buiten om te spelen, dus dat blijft achter met: “A Rotterdam Cultural Scene”.

What do you think’s going to happen after the shut down, will cultural life be the same?

See my last answer (laughs). I like it that this interview came just in the period where we thought this question would or wouldn’t happen. But it did, and I would say, life, as we knew it, will never be the same. Because we have changed as people. Within just one week, we became more aware of our health, our freedom, our rights as the working class. And next to that, we don’t have a choice to come together as a society. I know this is not the best way of getting back to our human roots, but let’s be honest; I am glad that this happened because we as a society needed this change.

Zie mijn laatste antwoord (lacht). Ik vind het leuk dat dit interview kwam in de periode waarin we dachten dat deze vraag wel of niet zou gebeuren. Maar het deed, en ik zou zeggen, het leven, zoals we het kenden, zal nooit meer hetzelfde zijn. Omdat we als mensen zijn veranderd. Binnen slechts een week werden we ons meer bewust van onze gezondheid, onze vrijheid, onze rechten als arbeidersklasse. En daarnaast hebben we geen keus om als samenleving samen te komen. Ik weet dat dit niet de beste manier is om terug te gaan naar onze menselijke wortels, maar laten we eerlijk zijn; Ik ben blij dat dit is gebeurd omdat wij als samenleving deze verandering nodig hadden.



Reset, Be Inspired and Act – Joyce Lapworth

Open City

Avantgardistic Camping

Avantgardistic State

Open City : Face To Face

Open City


Open City